Josine gaat over op kleur

Josine gaat over op kleur

"Nee Suus. Hier tekenen we alleen naar naakt" sprak de dame die de modellen regelde voor de tekenclub op een wat strenge toon tegen model "Suzie" dat een leuke set kleding had aangetrokken. Iets van een buikdanseres met felle kleuren, belletjes en dergelijke.

Josine keek verbaasd op van het tekenbord waar ze net een groot vel papier op aan het vastplakken was. Ze had net de kleurige kleding van Suzie gezien en vond het juist heel leuk. Weer eens iets anders. Josine was van mening dat juist wat extra kleur een schilderij enorm kon verbeteren.

Maar dat was kennelijk niet de bedoeling. Want iedereen leek het met de modellenregelaarster eens te zijn. Er werd tenminste instemmend geknikt en enkele gaven aan dat ze het er mee eens waren. Hier werd naar het naakte lichaam getekend en wel naar een levend model. Dat deed men al vele jaren zo. En waarom zou dat nu dan moeten stoppen? Nee, dat ging men niet doen.

Suzie verdween weer in haar kleedruimte en kwam even later als Eva terug. "zo, dat is beter", sprak de dame die de modellen regelde. Josine vroeg het zich af. Ze vond het zelf duidelijk niet beter.

"Ik zag aan je gezicht dat je het er niet mee eens bent", sprak de man naast haar. "Ik ben het wel met jou eens maar ach, ik heb mij hier aan aangepast. Maar ik heb ook wel een oplossing". "Wat voor een oplossing", wilde Josine weten. “Ik regel regelmatig een model met een paar mensen. Dat heet ‘Model aan huis’ en het kunstmodel dat dan komt -Ze heet trouwens Henriëtte- stemt helemaal af wat je wilt en je kunt uit allerlei thema's kiezen. Als je zin hebt kun je de volgende keer best komen. We zijn met 5 man en er is nog best plaats voor iemand".

Veertien dagen later belde Josine aan op het adres dat ze gekregen had. Binnen waren 3 dames en 2 heren bezig om hun ezel in orde te maken. Een model in een fel gekleurd pak stond al klaar. Zo, dat model zag er wel heel anders uit dan de modellen van de tekenclub. “Alles leek aan het model te bewegen. Dat werd nog een flinke klus om daar iets goed van te maken maar ja, ze had er zelf om gevraagd.”, zo bedacht Josine.

"Hier is nog een ezel", sprak een van de dames Josine aan en gaf haar een kleine ezel aan die helemaal uit te klappen bleek te zijn. "Het model neemt deze ezels mee." zei ze er nog bij. "We doen er zelf niets aan. Het is een ideaal systeem. Ze komt om de zes weken en straks gaan we met haar afspreken wat het thema voor de volgende keer zal zijn. Er zijn heel veel thema's mogelijk. Er staan voorbeelden op haar website. http://modelaanhuis.blogspot.nl.".

“Maar wie bepaalt dan de standen?”, vroeg Josine. "Dat doet het model zelf.", was het antwoord. “Henriëtte doet dit werk al zo lang, die voelt precies aan wat we willen en wat we zoeken.“.

Josine werd verbaasder en verbaasder. De tekenclub waar ze al langer kwam was best gezellig. Maar dat er clubs waren waar je met elkaar en met het model erbij een thema uit kon zoeken, dat was echt nieuw.

Josine pakte een stukje houtskool en begon te schetsen. Ze kreeg er steeds meer zin in.

 

---

 LEEST U JETJE'S DAG OOK AL?

---

 

 Dit blog maakt deel uit van het netwerk van Jetje's Art Fun

 

Hannah hakt de knoop door

Hannah hakt de knoop door

Hannah keek nog eens naar het model dat kaarsrecht voor de groep op een stoel zat en dat wat onwennig de ruimte in keek. Het leek op zich best wel een aardige vrouw. Maar haar kleding die bestond uit een roze coltrui en een spijkerbroek was verre van inspirerend. Zeker niet in combinatie met die stijve houding met beide handen gevouwen in de schoot. "Een typische houding van een beginnend model", zo had Hannah wel eens gehoord. Het zou best kunnen. Je kwam deze houding wel vaker tegen.

Degene die de modellen regelde had al verteld dat het model was aanbevolen door degene die drie weken geleden geweest was. "Ze had snel geld nodig", zo had ze verteld en de modellenregelaar was zo aardig geweest om haar uit te nodigen om haar zo wat te laten verdienen. Maar ja, dat gebeurde wel erg vaak de laatste tijd. Hannah keek weer eens op haar horloge. Was het al pauze?

Na afloop deelde Hannah haar lichte ongenoegen met andere modeltekenaars. Niemand was er echt blij mee. Maar het was ook weer niet zo erg dat je er een probleem van ging maken. Aan de andere kant, iedereen tekende hier toch voor zijn plezier? En dan mocht je toch ook best wat plezier hebben? En je niet staan te vervelen?

"Ervaren modellen krijgen we hier toch niet", zo sprak één van de tekenaars. "Die zitten of nokvol geboekt, soms al weken en maanden van te voren, of ze beginnen voor zichzelf. Dat zie je ook steeds meer.". "Ja, maar die modellen zijn wel veel leuker om te tekenen", zei Hannah. "Dat moet toch niet zo moeilijk te regelen zijn?".

Ze herinnerde zich dat ze een tijdje geleden op Facebook een advertentie van zoiets tegengekomen was. Een model dat zelf sessies organiseerde. Iets met een model aan huis of zoiets. Hannah tikte voor de aardigheid eens een paar woorden in de zoekbalk van facebook. En ja, daar was het al. "Model aan Huis" Ofwel https://www.facebook.com/modelaanhuis

Hannah las met stijgende verbazing wat er allemaal wel niet mogelijk was. En hoe gemakkelijk het allemaal te regelen was. Het stelde niets voor. Alles kon, niets moest. Dat zoiets bestond!

Er was naast Facebook kennelijk ook een website en nieuwsgierig of daar nog voor meer informatie zou staan ging ze naar http://modelaanhuis.nl.blogspot.com

"Modeltekenen aan huis is ideaal! Vooral als u eens iets anders zoekt",
 zo stond er boven de pagina. "Nu, dat klopte wel." bedacht Hannah bij zichzelf. Wat afwisseling zou zeker geen kwaad kunnen. Ze zou het eens aan een paar collega-tekenaars voorleggen bij de volgende sessie. Want eigenlijk was dit toch wel waar ze naar op zoek was. En dat het allemaal zo volledig voor je geregeld werd, dat had ze al helemaal niet verwacht.

Een week later ging ze weer naar haar avondje modeltekenen. En enthousiast vertelde ze wat ze ontdekt had. Natuurlijk kwamen er direct vragen. Wie zorgde er dan voor de ezels? En wie had er een kacheltje voor het model als dat ongekleed poseerde? En een paar geschikte lampen? Die heeft ook niet iedereen.

Hannah stelde iedereen gerust. Volgens de website werd overal voor gezorgd. Zelf had ze een woonkamer waar best 5 mensen konden staan met een ezel. Dan waren ze de man een tientje kwijt voor een geweldige tekenavond met een ervaren model dat volgens de beschrijving niet snel voor een uitdaging opzij ging. "Nu, daar zag ze ook niet naar uit", dacht Hannah die ook de website http://em-ha-em-art-productions.nl/high5models/henriette al eens bekeken had.

Er meldden zich al direct spontaan vier mensen aan die het wel eens wilden proberen. Wat hadden ze tenslotte te verliezen? Een tientje als het niet beviel? Nu, dat was te overleven. Ze spraken af dat Hannah de volgende dag direct contact op zou nemen.  Er was een e-mailadres beschikbaar en een telefoonnummer.

Een week later had de eerste sessie plaatsgevonden en keek iedereen terug op een zeer geslaagde ochtend. Met een model dat zich als een soort kameleon aan allerlei vragen en wensen aan leek te passen. Dat dit ook mogelijk was. Het was een complete eyeopener.

Maar één ding wist Hannah zeker: Dit was beslist niet de laatste keer geweest.

Dat tekenen naar levend model zo leuk en zo bijzonder kon zijn.